Говард Ф.Лавкрафт. Азатот
   
   --------------------------------
    --------------------------------
   
   
   
   Калі свет стаў старым і здольнасць здзіўляцца пакінула людзей, калі шэрыя горада накіраваліся ў дымнае неба змрочнымі выродлівымі вежамі, у чыёй цені нікому і ў галаву не прыходзіла марыць пра сонца або квітнеючым па вясне лузе, калі асвета сарвала з Зямлі яе цудоўнае покрыва і паэты сталі спяваць толькі пра паламаныя фантомы з мутнымі, якія глядзелі ўнутр сябе вачыма, калі гэта наступіла і дзіцячая мара сышлі назаўжды, знайшоўся чалавек, які адправіўся ў залімітавыя сферы шукаць пакінулі зямлю мары.
   Пра імя і хаце гэтага чалавека пісалі мала, таму што яны належалі ледзь Прачынаецца свеце, аднак і пра тое, і з адным пісалі нешта невыразнае.
   Нам жа досыць ведаць, што ён жыў у горадзе, абгароджаным высокай сцяной, дзе панавалі вечныя cyмерки, што ён працаваў увесь дзень ад відна і да відна і ўвечары прыходзіў у свой пакой, дзе акно выходзіла не на палі і гаі, а ў двор, куды ў тупым роспачы глядзелі іншыя вокны. З дна гэтага калодзежа бачныя былі толькі сцены і вокны, хіба чц часам, калі амаль вылезці з акна вонкі, можна было ўбачаць праплывае міма малюсенькія зоркі.
   А так як сцены і вокны рана ці позна могуць звесці з розуму чалавека, які шмат чытае і шмат марыць, то жыхар гэтага пакоя прывык кожную ноч высоўвацца з акна, каб хоць краем вочы ўбачыць нешта, не належыць зямным свеце з яго шэрымі шматпавярховымі гарадамі.
   Праз шмат гадоў ён пачаў даваць імёны павольна плывуць зоркам і праводзіць іх цікаўным поглядам, калі яны, на жаль, слізгалі прэч, пакуль яго вачам не адкрылася шмат такога, пра што звычайныя людзі і не падазраюць.
   І вось аднойчы ноччу, адолеўшы амаль бяздонную прорву, жаданыя нябёсы спусціліся да акна гэтага чалавека і, змяшаўшыся з паветрам яго пакоя, зрабілі яго часткай іх казачных цудаў.
   У яго пакой з'явіліся непакорлівыя патокі фіялетавай палову ночы, зіготкія залатымі крупінкамі, віхурай ўварваліся клубы пылу і агню з залімітавых сфер з такім пахам, якога не бывае на зямлі. Наркатычныя акіяны шумелі там, запаленыя Сонца, аб якіх людзі не маюць ні найменшага паняцця, і ў іх неймаверных глыбінях плавалі нябачаныя дэльфіны і марскія німфы. Бясшумная і бязмежна стыхія агарнула летуценніка і забрала яго, не датыкаючыся да яго целе, нерухома вісеў на адзінокім падваконніку, а потым шмат дзён, якіх не злічыць зямным календароў, патокі з залімітавых сфер пяшчотна неслі яго да яго марам, да тых самых марам, аб якіх чалавецтва даўно забылася. Нікому не вядома, колькі часовых цыклаў яны-дазволілі яму спаць на зялёным, прогретом сонейкам беразе, авеяны водарам лотасаў і упрыгожаным іх пунсовымі зоркамі ...